Hemels van der Hart

Elke maand delen we ons perspectief in het Financieele Dagblad.

Afgelopen maanden zijn we een onzichtbare grens overgestoken. Het was voor die tijd ook niet ongebruikelijk om feiten te verdraaien of zelfs te liegen, maar je had een serieus probleem als het uitkwam. De omgeving trad dan correctief op: het werd simpelweg niet gepikt. Maar recent lijken we die grens achter ons te hebben gelaten. Alternative facts, fake news; er wordt openlijk gelogen en bedrogen, met de doelbewuste strategie om maatschappelijke tegenstellingen te vergroten en daarmee de eigen positie te verstevigen. En omdat een deel van ons niet langer geïnteresseerd lijkt in de vraag of iets waar is, of niet, heeft die strategie effect. Te veel mensen willen ‘gewoon actie’. Tegen elke prijs, lijkt het.

De vraag is wat u daarmee doet. Privé, maar ook uit hoofde van uw functie. Regelmatig horen we bestuurders twijfelen over de vraag of zij zich maatschappelijk wel moeten uitspreken. Met onderliggend de angst om daar keihard op te worden afgerekend. U heeft, ook als directeur, manager, bestuurder en medewerker, de mogelijkheid om een maatschappelijke rol te spelen. En misschien heeft u zelfs wel de plicht om dat te doen. Deze tijd vraagt niet alleen om daden, maar ook om woorden. Om samen, luidkeels, grenzen te bewaken die we niet over willen. Mensen te bereiken die langs de kant staan. Voor ‘de waarheid’ te vechten. Hoe ongemakkelijk dat misschien ook is. Zullen we?